TUDEM
 
TUDEM

Kerem Görkem, bir roman yazarak Aile Fotoğrafı çekti…

Faba Kahve

İTÜ’lü genç şehir plancısından nasıl genç bir roman yazarı doğduyu konuştuk Aile Fotografı’nın yazarı Kerem Görkem ile.

Aziz Hatman:
Neden aile? En yakınımızda durduğu için mi, Aile? İçinde olduğumuz, biz olduğumuz için? Aile’nin ilk harfini büyük yazmayınca eksik kalan, çirkin duran yüzünden mi aile? Yoksa en iyi bildiğin aile olduğu için mi? Başkasını bu kadar iyi bilmediğin için mi? Neden? Neden aileyi yazmak istedin?

 
KitapEki
KitapEki

Kerem Görkem:
Aslında bu sorunun yanıtı kitabın içinde bir yerlerde gizli diyebilirim. Ailenin genç erkeği, toy yazar Bülent’in, gerçeklik algısı üzerinden edebiyatı tanımlamaya çalıştığı minik bir tirad var… Bir aile hikâyesi yazmamın asıl sebebi, iyi bilmekten ziyade, metin ile okur arasındaki bağın kurulacağı noktayı orada görmemden kaynaklanıyor. Bir okur olarak hemhâllik denilen durumu önemsiyorum. Belki spekülatif bir söylem olacak ama, sırf bu yüzden bilimkurgu kitaplarından hoşlanmam mesela. Bununla birlikte ailenin, yazarı bayağı bir romantikliğe saplanmaktan kurtarabileceğine de inanıyorum.

ailefotografi_kg

Aziz Hatman:

Otobiyografik yanı olur denir hep ilk romanların. Bu yüzden aile olmasın? Ya da otobiyografik yanı nedir?

Kerem Görkem:
Soru buysa eğer, anlatılan benim ya da yakınımdaki bir ailenin hikâyesi değil. Herhangi bir karakterin, Bülent’in mesela, ben olduğunu ve metni bu tahayyülle kurduğumu da söyleyemem. Gelgelelim herhangi bir metnin yazarının “yakasından düşmeyeceğine” ikna olmuş olanlardanım. İlk roman ya da değil; yazarın içtiği bir fincan kahvenin bile metne nüfuz edebileceğini düşünürüm hep. Bu yüzden, hep olduğu gibi, otobiyografik bir durumdan elbette söz edebiliriz.

Aziz Hatman:
Seni edebiyat eleştirilerinle tanıyoruz daha çok, deneme türünde metinlerle… Basılmış öykülerin de var ama Aile Fotografı ilk romanın ve ilk kitabın, değil mi?

Kerem Görkem:
Çeşitli dergilerde yayımlanmış öykülerim var. Bunlardan biri, Bisiklet, yakın zamanda bir ödül kazandı. Ama evet, Aile Fotoğrafı ilk basılı kitabım.

Aziz Hatman:
Hangi ödülü aldı?

Kerem Görkem:
23. Ali Teoman yarışmasında ödül kazandı bu metin.

Aziz Hatman:
Seni romana çıkaran yolu biraz anlatır mısın? Şehir plancılığının, görselliğin payı var mı bu yolda?

Kerem Görkem:
Görselliğin romanla birebir ilgisi kurulabilir mi emin değilim; fakat ilk sorunuza verdiğim yanıta dönebiliriz burada: Tıpkı o kahve gibi, şehirciliğin etkisi de yadsınamaz elbette. Daha az ya da çok diyemem… Ama metnin mekânla ilişkisinde, kurguda analitik düşünebilmekte ve bir şeyleri gediğine oturtmakta okumanın ve çalışmanın, okul yüzünden okumanın ve çalışmanın, pekala payı vardır. Sürüyor o da her şey gibi; payını ödemeyi sürdürüyor bir yandan.

Aziz Hatman:
“Aforizma yazmak büyük mesele… Cesaret ister; öyle her babayiğidin harcı değildir. Sosyal medyada 140 karaktere sığdırılan süslü laflara benzemez. Aforizma yazacak kişinin çoğa karşın azın gücüne inanması, fevkalade bir gözlemci olması ve genel geçer kaidelere dokunmadan haklılığını koruması gerekir” diyorsun bir yazında. Sence Aile Fotografı nasıl bir aforizma?

Kerem Görkem:
James Joyce’un metinlerinden koparılan cümlelerin aforizma diye yutturulmasıyla oluşturulan bir kitap üzerine yazdığım bir eleştiriden alıntı bu. O metnin de söylediği de aynı şeydi: Aforizma “başka bir şey”. Oturup salt aforizma çalışanın ürünüyle bir roman ya da öykünün içinden koparılan beylik lafların arasında bir ayrım var. Hal böyleyken, Aile Fotoğrafı’nı herhangi bir biçimde aforizmayla birlikte düşünmek bana anlamlı gelmiyor. 

Aziz Hatman:
Başladığın ya da tasarladığın yeni bir roman var mı?

Kerem Görkem:
Henüz yok. Uzundur “Beklemek” başlıklı bir öykü toplamı oluşturmayı istiyorum ama…

Aziz Hatman:
Eklemek istediğin

Kerem Görkem:
Bu söyleşi yalnız kitap için değil, benim için de bir ilk oldu. Teşekkür ederim.

  • Aile Fotoğrafı
  • Yazan: Kerem Görkem
  • Yayınevi: Sel Yayıncılık
  • Sayfa Sayısı: 111 Sayfa
  • Baskı Yılı: 2016

Kitap Eki Dergisi
Aziz Hatman

FACEBOOK YORUMLARI

Yorum

Aziz Hatman

1967, İstanbul doğumlu. Mutlu çocuk… Sınırlı sayıda şiiri dergilerde yayınlandı. Dijital öncesi siyah beyaz fotoğraf çekti. Anlatmaktan yorulunca yazmaya başladı. İlk romanı Son Teşebbüs böyle doğdu. Yemeyi, pişirmeyi ve muhabbetini seviyor.

Read Previous

Bana Beyaz Bir At Getirin

Read Next

İstanbul’da Mavi Bir Tereddüt

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Lütfen gördüğünüz rakamları bitişik olarak yazınız! *