Visit Us On FacebookVisit Us On TwitterVisit Us On YoutubeVisit Us On Instagram
Responsive banner image
 

“bir harf daha bulsam tamamlayacağım özlediğim kelimeyi”

0

“çünkü hayat, ölümün insana oynadığı en trajik, en mükemmel, en acımasız oyunuydu.”

iskender’in ölüm haberini duyduğumda çok ağladım. içimde tarifsiz bir keder oluştu. ölüm her şeyi dümdüz eden bir şey. geri dönüşsüz bir boşluk bırakıyor insanın içinde… sadece kayıp değil içimde kaybettiğimi fark etmediğim bazı duyguların çok geç fark edilişi gibi de bir şeydi yaşadığım… hayatın geçiciliğini anlamak ama iş işten geçmek gibi biraz. ölüm acaip bir tokat gibi iniyor insanın yüzüne. ölünüyor işte yolun sonunda diye unuttuğumuz gerçeği pat diye yüzüne vuruveriyor insanın… ölüyor işte insan, sen ne yapıyorsun gibi bir boşunalık duygusu. ya da doluluk mu demeli. doluluk mu boşluk mu olduğunu bilemediğin bir araf sanki… ve o boşluğu doldurmak artık sana kalıyor ondan sonra. o ne yapacağını bilemediğin yere şiir mi sürersin artık resim mi çizersin suya; artık kendi bilir elinin. zaman bilir belki de en çok.

iskender gitti işte; kendini hayattan geri çekmeyen bu adam elbette kendi olduğu gibi yaşadı hayatını. acısını sevincini kendi olduğu gibi. elinde rakısı ve sigarası içinden geçenleri olduğu gibi akıttı şiirine. uzun bir dönem şiir geceleri yaptı beyoğlu’nda. özellikle gençleri sahneye çağırır, onları güzel ve onore edici şekilde sunar, şiirlerini okumaları ve yenilerini yazmaları konusunda yüreklendirirdi. şiir sevdalıları için de bir buluşma mekânıydı sanki onun şiir geceleri. o zamanlar şiir gecelerine gittiğimde ondaki doğal olmanın kıymetini bu denli anlamıyormuşum… yer yer gıyabında kızdığım bile oldu ona, yer yer duygulandığım yazdıklarından… yer yer anlamaya çalıştım nasıl bir adam bu. yer yer sarıldım öptüm yanaklarından. o kendi şiirlerini okurken başka bir hâle geçtiğimi anımsıyorum. oturduğum masada herkes kendi sırasının gelmesini beklerdi sanki o gecelerde… ne zaman adımı çağıracak diye… bense iskender kendi şiirini okusun isterdim ki, o da bol bol okurdu.

ah iskender ilk kez beyin fırtınası ile şiir yazılmasını senden öğrenmiştim çiçeği burnunda bir şair adayıyken… insanlara hep birlikte olarak şiir yazabileceklerini göstermeyi sende görmüştüm. şimdi çocuklara yapıyorum aynısını biliyor musun atölyelerde… onların içlerinden geçen şiiri yakalayıp yazıyorum tahtaya. ve nasıl heyecanlanıyorlar. tıpkı benim gibi… o gün ne heyecanlıydım; oldum olası ortak üretimlere bayılırım zaten. neden saklamadım ki o gün orada çıkan ortak şiiri; sözde o kadar da arşivciyimdir… ve bunu neden sana hiç söylemedim yaşarken.

neden bir poz kare fotoğraf çekilmedik ki hem. o zaman elimizde akıllı telefonlar yoktu tabii ki… fotoğrafa değil şiire akıyorduk. o zamanlar yaşamak onu belgelemekten daha önemliydi… onun bir şiir gecesinde “merhaba” sözünün anlamını anlatmıştım hiç unutmam, unutmam çünkü korkma benden sana zarar gelmez, demektir demiştim söz almışken. orada o akşam bir arkadaşım oldu bu sayede; adı anarhy; lideri olmayan demekmiş. sözcükteki anlama bakın… o “merhaba”, senin şiir gecelerinden bir dost bıraktı bana iskender…

ve bu akşam yıllar sonra aradım anarhy’i. dedim ağladım ki ben çok. n’aptın sen aynur dedi. bilmiyor musun iskender bunu istemezdi. dedim; evet istemezdi ama o istedi diye değil ki, kayıp karşısında benim verdiğim duygumu yaşama biçimim bu. yoksa biliyorum o bir adam öldü diyerek üzülmeyin de, bir adam yaşadı deyin demiş birisi o. öldüğüm gece dansa gidin, olmadı özlediğiniz sevgiliyi arayın diye vasiyet etmiş biri.

bir keresinde şunu demişti anımsıyorum. bana diyorlar ki neden benzer bir acıyı yazıyorsun şiirlerinde; nasıl yazmayım çünkü orası kanıyor ve kanadıkça orayı yazacağım mecbur, bundan daha doğal ne olabilir demişti. şiirler birbirine benzedi benzemedi diye şekil yapan şairlere hayatın damarından bir yanıt gibi düşmüştü içime sözü. bakın yıllar geçmiş halâ kalmış aklımda…

ortaköy’e cenazesine gittim. ölmeden göremediğim adama el sallamak için yılların ötesinden. deniz kenarında ve bulutların altında uğurladık onu sonsuza. ölüm karşısında tony gatlif’in “gadjo dilo” filminin finalindeki gibi, cenazende toprağa şarap döküp dans edebilir miyim bilmiyorum seni uğurlarken. belki yine tutamam kendimi de ağlarım aklıma geldikçe; ama bil ki bir kere kalkıp da görmeyişime ağlayacağım sağken. kendime bunca çok dalıp hastalığını bilmeyişime. yaşamın hep akıp gider sandığım yüzünde kaybı da görmediğime ağlarım sanki iskender… ama müsaade et ağlayım.

nasıl demiştin bir şiirinde:

“çünkü hayat, ölümün insana oynadığı en trajik, en mükemmel, en acımasız oyunuydu.”

temmuz 2019
Not: KitapEki.com yazarı Aynur Uluç yazılarında büyük harf kullanmamayı tercih etmektedir.

Aynur Uluç

şair, yazar, ressam, anlatıcı, eczacı... ancak kendisi bu kimliklerin ifade ettiği anlamların sıkıştırılmış kalıplarının ötesinde bir biçimle ilişkileniyor tüm bu alanlarla. “eğer dünya daha yaşanılır bir yer olsun diye uğraşacaksak sanat bir yol, bir araç olmak zorunda. sanat, araya mesafeler girmediğinde hayatın içinde kalır, o yüzden etkin bir yoldur” diyerek anlatıyor sanata bakış açısını. ve ekliyor “sanatçı olmak gerekmiyor üretmek için...”niyet hayatı usulsakin yakalamak ve aynı şekilde doğallıkla çıktığı yerden ifade etmek olunca her yer üretim yerine, ele geçen her malzeme ayrı bir üretime dönüşüyor."


aynur uluç’un 2003’ten bu yana edebiyat dergilerinde ve gazetelerde yazı ve şiirleri; 2013’te ‘gezi‐anı‐deneme‐öykü ve şiir’ türlerinden tatlar içeren ‘az gittim çok döndüm’ isimli melez kitabı, 2015'te beden-mekân-zaman ilişkisinin kadın dili ile ifadesinin yolculuğu olarak tanımladığı“yer yatağı” isimli şiir kitabı yayımlandı. kitapeki sitesinde düzenli olarak kitaplar ve sanat ile ilgili yazıları yayımlanmakta.

kitaplarını imzalarken her okur için ayrı bir resim çizmesiyle başlayan çizme yolculuğu, yolda izde, vapurda, otobüste çizdiği resimlerle devam ediyor. ilk kitabında her okur için ayrı bir resim yapması sonrasında yayımlanan "yer yatağı" isimli kitabında da her okur için ayrı bir mektup yazıyor. bu mektuplar hem o okura yönelik oluyorlar; hem de tema olarak ayrı ve uzun bir mektubun farklı kişilere düşen parçaları gibiler.

temas ettiği her şeyin birbiri ile harmanlandığı bu üretimlerde şehir ve doğa sesleri üzerine bıraktığı doğaçlamalar da ayrı bir arşiv olarak birikiyor. zaman zaman farklı şehirlerde müzik ve şiirin iç içe geçtiği etkinlikler düzenliyor. sanatına da yansıyan şifalandırma isteği mesleğinin de temelini oluşturuyor denilebilir. kişiye özel yapma ilaçlar hazırladığı eczanesinde eczacılık mesleğini halen aktif olarak sürdürmekte.
Aynur Uluç

FACEBOOK YORUMLARI

Yorum

Cevap Yazın

Lütfen gördüğünüz rakamları bitişik olarak yazınız! *